Yolande

Ik was zo rond 15 a 16 jaar toen ik een oogje had op een Antilliaanse jongen. Hij was knap, kon goed dansen en was 2 jaar ouder dan ik. Aangezien ik nog zo groen als gras was in de liefde wist ik niet goed wat ik moest doen. Hij vroeg of ik zin had om even wat buiten te gaan lopen. Ja dat had ik wel, eindelijk alleen met deze knappe jongen, met rode konen volgde ik hem naar buiten. We liepen wat over koetjes en kalfjes te praten, en over het Antilliaanse feest wat gehouden werd. Ik had nog nooit zo'n feest mee gemaakt, maar het was heel anders dan ik ooit had mee gemaakt. Veel opzwepende muziek, echte Antilliaanse muziek. Dus de heupen los en dansen maar, en ondertussen genieten van het eten wat Antilliaanse was.

Maar goed we liepen een behoorlijk rondje, en een beetje onwennig naast elkaar. Op een gegeven moment pakte hij mijn hand en hield die vast. Mijn hart maakte een sprongetje, en het zweet brak me uit. Wat moest ik doen, mijn hand los trekken of toch maar gewoon zo blijven lopen? Ik liet het maar zo, dit moest ik straks echt vertellen aan mijn Antilliaanse vriendin. We liepen verder en toen hij ineens vroeg, "Wil je mijn jongste broertje zien?" Ja dat wilde ik wel, we doken een telefooncel in. Ik verwachte dat hij een foto zou pakken van zijn jongere broertje. Nou niet dus, want wat deed hij? Hij deed de rits van zijn broek open, en voordat hij verder nog iets kon doen, zei ik, "maar dat broertje bedoelde ik niet". Van schrik ben ik hard weg gerend. Ik durfde niemand onder ogen te zien en heb mijn jas gepakt en ben hard naar huis gefietst. Met een rood hoofd van schaamte kwam ik thuis, en vertelde daar wat er gebeurd was.

Als ik er nu nog aan denk hoe groen ik nog was toendertijd, moet ik nog steeds lachen om deze grap van deze Antilliaanse Haagse jongen.

Het was in het jaar 1975/76.

donderdag, 1 februari 2007

Liefdesgedicht.nl en Liefdesproza.nl zijn een initiatief van Interduo en ML2 Webdesign
© 2004 - 2012 | Disclaimer