Lucie Vriesema

Als je gewend bent aan caissières die met elkaar praten over wie allemaal een klootzak is, cafémedewerksters die alleen met hun uiterlijk bezig zijn in plaats van met jouw bestelling, schoenverkopers die zuchtend en puffend maat 37 uit het magazijn halen, chagrijnige marktlui die je rotte kiwi´s verkopen of ´vergeetachtige´ buschauffeurs, dan is het wel even wennen om te wonen in een land waar alles in het teken staat van service. Iedereen met een beetje geld heeft een werkster. Als je er geen hebt ben je niet alleen gek en vies, maar tevens een semicrimineel, omdat je iemand een salaris ontzegt. De werkster komt niet voor drie uur, zoals in Nederland, maar voor de hele dag. En als je een gezin hebt dan moet de werkster minimaal drie keer per week komen of liever nog bij je inwonen. Een schoon huis is namelijk belangrijker dan privacy. De werkster wast je ramen, strijkt je onderbroeken en reinigt je dildo´s. Ontbijten doe je bij de paderia, lunchen in een restaurant en ´s avonds laat je een pizza en dvd thuisbezorgen. Koken, bijvoorbeeld gezellig voor vrienden, is uitzonderlijk. Men kan hooguit een stuk vlees op een barbecue leggen en er aan denken dat af en toe om te draaien. Het punt is namelijk dat het veel te lekker is om je om te wentelen in ware service. Het maakt niet uit of je naar een snackbar, een kilorestaurant of een luxueuze tent gaat, overal schuiven ze je stoel aan, wachten ze driekwartier voordat je hebt besloten wat je van alle heerlijkheden op de kaart hebt gekozen, blijft de glimlach van oor tot oor als je iets wilt dat niet op de kaart staat, kan je met een groep van vijftien man zorgeloos apart betalen en houden ze je continu in de gaten. Toch gaat er gaat wel eens iets mis. Dan krijg je zonder gemekker een nieuwe, hoef je niet te betalen en worden gemeende excuses aangeboden. In een winkeltje van twee bij twee word ik vriendelijk benaderd door de veertien medewerkers die voor me klaar staan. Als ik alleen maar wil kijken laten ze mij met rust, maar houden ze continu een oogje in het zeil. Als ik niets koop en gedag zeg bedanken ze me uitvoerig, alsof mijn komst op zich al een hele eer was. Als ik een ijsje wil, echter driekwart bolletje met een half schepje nootjes, één vijfde aardbei en een drupje chocoladesaus, dan doen de medewerkers van Yogoberry dat zonder zeuren. Maar zoals genoemd, het is wennen. Mijn broer Peter was op bezoek. Bij de apotheek kocht hij tandpasta. Er kwam een medewerkster op hem af met een mandje. Peter keek naar het mandje. ´Ja, dat is een mandje. En verder?´ dacht hij. De medewerkster kwam dichterbij en drong het mandje aan hem op. ´Wat moet ik met dat mandje?´ Vroeg hij zich af. De medewerkster lachte, pakte de tube tandpasta uit zijn handen, deponeerde dit in het mandje en drukte het schamel gevulde mandje in de handen van mijn broer. Service. Ik ben een milieu freak en allergisch voor onnodig plastic gebruik. Maar hier wordt ongevraagd elk item apart in een plastic zakje gewikkeld door een speciaal daarvoor aangenomen medewerker. Service. Mijn hond Koosje is uitgeweest met de hondenuitlaatdienst en komt terug, gewassen en wel, ruikend naar misselijkmakende chemische papaja meur. Service. Voordeel één van hier wonen is uiteraard het weer, maar op twee staat de servicegerichtheid. Mijn enige zorg is dat ik straks niets meer zelf doe en gaandeweg verander in een levende kwab met vijf linkerhanden. Zelf verven, je auto inparkeren, je band plakken, een hamer hanteren, een tv-kastje installeren, je nagels doen en je haar föhnen is simpelweg ondenkbaar. Maar met al die zeeën van tijd kan je in elk geval wel uren in de file staan. Lucie Vriesema

donderdag, 20 oktober 2011

Liefdesgedicht.nl en Liefdesproza.nl zijn een initiatief van Interduo en ML2 Webdesign
© 2004 - 2012 | Disclaimer