Leny Jansen

De dagopname in het ziekenhuis is op zich geen ramp, ware het niet dat ze bij mij natuurlijk weer niet het belangrijkste konden vinden, ja je heet Kruis of niet!!!!
Bij mij zal er eens iets soepel lopen, nou die dag moet dus nog komen, maar we blijven hopen natuurlijk,
Ik werd om 9 uur ingespoten met blauwe contrastvloeistof en zag die rommel zich heerlijk verspreiden over het beeld dat ik schuin voor mijn giechel zag. Ik wilde natuurlijk niets missen van mijn lijdensweg, kom op zeg, moet toch ergens over schrijven!!

Dus toen het leed geleden was moest ik nuchter en wel tot 12 uur op de afdeling wachten totdat ze een foto gingen maken van de schildklierpoortwachter ( zo heet die galbak) daarna zou ik om een uur geopereerd worden.

Nou niet dus!! Is die galbak van een poortwachter nergens te vinden op de foto. Lag ik tien minuten met eerst de ene arm half omhoog ( en juist die kant waar ooit mijn schouder gebroken was) toen nog eens 5 minuten aan de andere kant handjes omhoog, daarna een plaat ertussen, ik kreeg er goed de dampen over in, temeer daar het steenkoud was, ik lag daar in mijn blote bassie te rillen en te shaken niet van de zenuwen maar ik werd steeds kwader, omdat het zolang ging duren. Eindelijk kwam de radiologe met het verheugende nieuws dat ze voor geen meter die poortwachter konden ontdekken op de foto. Ik weer retour naar de afdeling met een gezicht…mijn kin sleepte zowat over de gang heen van woede en teleurstelling.

Want dat zou wel inhouden dat ze alle klieren zouden moeten verwijderen en dat ik dus moest blijven voor de nacht. Had ik helemaal niet op gerekend en buiten het feit dat ik nog steeds als een nuchtere duikeend naar een bak koffie liep te snakken, ik kreeg al afkickverschijnselen, droge mond van de medicatie die ik altijd door moet slikken, ook vandaag, maar met mondjes slokjes water. Het lazerus voor ze, ik had zelf al twee flesjes water meegenomen, op alles voorbereid. Op zaaltje terug zag vrouwlief aan mijn gezicht dat het stormde in mij.

“Kunnen ze de poortwachtersklier niet vinden, lekker dan, gaan ze alles weghakken!”
“Nou ja, dan blijf je misschien een dagje en als de drain eruit mag kun je mee naar huis,”sprak vrouwlief met tranen in de ogen. Voor haar was het net zo een domper natuurlijk. Verpleegkundige erbij en ja hoor die vertelde ook nog dat de artsen in conclaaf gingen ( het hele operatiebord werd gelijk gewijzigd, want dit zou natuurlijk weer langer duren als gepland, tja je heet Leen of niet…
Toen uiteindelijk toch het feest doorging was ik een uur later dan gepland aan de beurt, ze waren natuurlijk nog steeds op zoek en voordat dat kolereding niet gevonden werd zouden ze liever niet snel alles weg snijden. Nou ja, ik had toch niets meer te vertellen dus vrouwlief ging op huis aan en ik ging op de OK aan. Daar aangekomen, stervenskoud, kreeg gelijk een warme deken en een infuus en hartmonitor en longmachine ernaast. Ik kijken en vroeg maar aardig ( ja je moet toch even uitkijken met die vampieren met die grote naalden hoor) “Gossie doen jullie dit nou de hele dag bij de mensen?”Een vraag van niks, maar als je daar als hulpeloze halfontklede grijswitte angsthaas ligt wit te wezen, wil er even niets normaals te binnen schieten bij mij hoor.

Nou het is ons werk hoor en wij doen het met liefde voor de patiënten! Een aardige hulp van de narcotiseur die mij begeleidde de OK in en daar was het nog kouder. Ik kreeg er nog een deken bij, wist toch wel wanneer ik sliep dat ze die eraf zouden halen, maar nu even niet. De top 2000 stond zachtjes aan en mijn armen werden net als bij Jesus naast mijn lichaam gelegd, promt hoor ik op de radio “Jesus Crist Superstar” Ik gelijk meezingen, lag er gelijk goed bij, dus een van de coassistenten zong met mij mee. De narcotiseur verzocht ons beiden wanneer we uitgezongen waren of ik dan even tot 10 wilde tellen. Ik vond het een te Cool nummer en vond het wel gezellig zo. De chirurg kwam zich voorstellen, een Hindoestaanse mooie vrouw en die garandeerde mij dat zij de poortwachtersklier zou vinden.

Nou om een lang verhaal maar kort te maken. Ik was ineens uitgezongen, voelde mij toch wel een beetje van de zwaarderige in mijn toeter en was ineens van de wereld.

"Hé wordt een wakker Kruis, je moet naar school!
"Ja mam ik kom al, heb geen wekker gehoord! En ik wilde mijn bed uitstappen, werd snel tegengehouden door een wit iemand die bleek op de verkoever te werken. Ik was weer waar ik moest wezen.
"Zit mijn borst er nog aan?"was het eerste wat ik vroeg.
"Ja hoor, alles is goed gegaan we hebben de poortwachter toch gevonden en straks mag u naar de zaal, nu even goed bijkomen.” En weg was ze weer, ik zwaaide even naar de overkant waar een meneer mij aan zat te kijken, hij zwaaide verbaasd terug.
"Alles goed?"
"Ja hoor" knikte hij verbaasd.
Ik had mijn praatjes weer en vroeg of ze hier ook koffie hadden, nee natuurlijk niet ik kreeg pas op de zaal een bammetje en een kop slappe thee. Voor een koffiejunk als ik is dit een crime.
Uiteindelijk heeft alles nog ruim 2 uur geduurd, ze hebben twee grote japen van snedes onder mijn oksel en op mijn borst gemaakt, doch de kwade geest is uit de fles.
Nu maar hopen dat ik volgende week niet te horen krijg dat de poortwachter wel de uitzaaiingen heeft die ze normaal opvangen. Daarna ga ik 28 dagen de bestralingen in, een woensdag heb ik pauze ( lief toch) en de weekends, het schijnt een vermoeiende slag te zijn, maar ach het is maar een maand.

Nu weer thuis met vrouw en kater, ben nog wat watterig in mijn hoofd door de narcose, wat slap in de benen, doch de geest moet werken en de spieren moeten blijven bewegen anders gaat het van de fouterige, daar heb ik helemaal geen zin in. Ik heb ergere dingen in het ziekenhuis gezien, hoop dat ik niet zover kom als die ene dame die dezelfde weg bewandelde al ik, maar die toch al door haar hele lichaam uitzaaiingen had, zij zou vandaag vast wat darmen en een stukje maag in moeten leveren, maar ik zeg wel “Als ze je niet meer opereren is er geen eer meer voor de artsen, dus zolang ze nog aan je sleutelen, houd de moed erin!”
Ik moet even wachten met mezelf dat wijs te maken, maar ze noemen dit ook de week van de “hel”. Nou ja, volgend jaar zie ik wel hoe mijn nieuwe jaar eruit ziet. Voorlopig ben ik waard een pijp tabak, dus echt helemaal niks ( sorry voor de pijpers onder u, maar dat is een gewone uitdrukking hoor, niets bijzonders)
Voor iedereen een gezond en gelukkig en zeker een gezellig 2011, ik hoop jullie aan de andere kant van het nieuwe jaar weer te ontmoeten. Ik wil iedereen danken voor de lieve reacties die ik heb mogen ontvangen, die berichten zijn voor mij persoonlijk heel belangrijk, ik heb alleen maar jullie, min virtuele vrienden die meeleven, mij raad geven en een riem onder het hart steken. Want geloof mij dat is zo belangrijk, dat je weet dat er mensen om je geven. Vooral als je alleen met je vrouw en nicht en neef nog bent en verder niemand meer die je kan troosten .Dank, dank dank

donderdag, 27 januari 2011

Liefdesgedicht.nl en Liefdesproza.nl zijn een initiatief van Interduo en ML2 Webdesign
© 2004 - 2012 | Disclaimer