Leny Jansen

Op de dam is het stil, maar twee minuten worden er gevraagd om even stil te zijn en respect te tonen voor hen die vermoord en gesneuveld zijn in de tweede wereldoorlog, ook voor hen die nu in deze huidige tijd nog het leven laten voor volk en vaderland. Mogen wij die 2 minuten dan even saamhorigheid tonen?
Ik schrok ontzettend toen ik gegil hoorde, knallen en mensen die uiteenrenden, gillen, roepen, angst in de ogen van de velen die er stonden en vielen. Weer bijna 64 gewonden door één man die het gore lef had om binnen die twee minuten van respectabele en saamhorigheidsstilte zijn grote smoel open te doen en zo dronken en onder de drugs zat, hij wilde zich laten gelden.
De angst was groot, maar gelukkig waren er drie omstanders die hem op de grond gooiden en bovenop hem gingen zitten, ondertussen renden overal en nergens mensen door elkaar heen. De koningin en gevolg werden snel weggevoerd. Zonder dralen werden zij gekooid en door de beveiliging ingesloten en in veiligheid gebracht.
Mijn vrouw schreeuwde haast van verdriet en machteloosheid “Wat voor land is dit aan het worden verdomme!” Zij vloekt nooit, ik schrok en zat als een verdwaasde ekster naar de beelden te kijken. En zag de tranen van mijn vrouw in haar ogen toen wij een meisje zagen vallen die direct door een E.H.B.O.medewerker werd opgepakt om verzorgd te worden. Ik had het gegil gehoord, het vallen van de hekken die als schoten klonken, nee meer als rotjes en het enige dat ik dacht “Laat het Lieve Heer alstublieft geen buitenlander zijn!”
Ik kon wel janken,. Maar ik ben anti oranje, het instituut Oranje dan, doch toen de paniek tot rust werd en toen de koningin gearmd met haar zoon fier en sterk terugliep om de plechtigheid voort te zetten voelde ik mij toch trots dat wij een sterkte dame hadden als koningin. En ook ik voelde de tranen achter mijn ogen branden, van machteloosheid en verdriet dat dit zelfs nog verstoord wordt. In welke tijd leven wij eigenlijk???
Zij hebben karakter getoond door gewoon terug te keren, hoewel ze ook niet gelijk alle informatie hadden, zij lieten het volk zien “Wij zijn niet bang, dus hoeven jullie het ook niet te zijn!”
Voor het eerst bewondering van mijn kant voor deze houding van de familie Oranje die ik meestal afzeik, Momenteel trek ik even mijn gezeik in en als ik kon zou ik buigen voor deze familie die daar toch maar lieten zien dat zij niet voor een gat te vangen zijn.
Nu staan de kranten er vol van, gisteren ook en ik kom ( as usual) lekker laat met mijn blogje, maar ik vraag mij toch af, als er al zoveel veiligheidsmaatregelen genomen worden, er is altijd wel een weg als je kwaad wilt. Deze keer licht gewonden en twee zwaargewonden, ik wens hen alle sterkte toe met dit trauma te verwerken, hen aangeboden door een verslaafde knakker die ook laveloos was, die geen toegevoegde waarde is en blijft in mijn ogen.
Tegen dit soort figuren kan geen beveiliging op, maar wij hebben met miljoenen kijkers op de tv en de 4999 mensen op de dam getoond dat wij voor niemand bang zijn.
Dat die Danny nu spijt heeft, ach elke dronkaard en snuiver zegt later altijd “Ik heb het niet zo bedoeld!”
Maar besef eens dat deze idioot tientallen mensen botbreuken heeft laten oplopen en mensen een trauma van angst heeft bezorgd.
Je moet ze de kost niet geven die niet meer in een grote menigte durven te staan.
Ik durfde dat al niet en na het zien van dit soort beelden, nou al helemaal niet meer.
Maar laten we de angst niet toe in ons hart, laten we de nuchtere Hollanders blijven die wij altijd waren en nog zijn. Want gisteren bij het vrijheidsconcert kreeg de koningin van duizenden mensen een minuten lang applaus. En Majesteit, het was verdiend, want nu zo open en bloot op een open boot. Een schot voor open doel, maar onderling voelde je de angst, doch niemand liet het blijken en genoten wij allemaal van wat wij voorgeschoteld kregen, toch steeds om je heenkijkend.
De angst blijft je toch bij. Want je zit met duizenden op grachten en op stoepen en langs de woonboten. Het was gezellig, goede sfeer en geen angst.
Waarom keken wij elkaar dan steeds aan?
Omdat de angst er toch bij velen nog inzit.
Alles moet slijten ook deze pijn
Maar dichter bij de angst
Zal ik zoals deze 4de mei
Nooit nee nooit meer zijn.

woensdag, 26 mei 2010

Liefdesgedicht.nl en Liefdesproza.nl zijn een initiatief van Interduo en ML2 Webdesign
© 2004 - 2012 | Disclaimer