Leny Jansen

De drukke winkelstraat is altijd gezellig, mits er niet zoveel druk en snel verkeer door heen raast. Het gaat steeds sneller, de brommers, de fietsers en de auto's die vergeten dat je hier ook mensen hebt die over willen steken om aan de andere kant de boodschappen te doen. Nergens is ook een zebrapad te vinden, foutje van de gemeente denk ik maar.
“Wat een gekkenhuis hé”, probeer ik een gesprekje aan te knopen. Ja wij moeten toch wachten totdat een of andere beschaafde automobilist of andere weggebruiker zich realiseert dat er ook mensen gewoon over willen steken. Als oudere is dat een levensgevaarlijke manoeuvre tegenwoordig, want er wordt alleen rekening gehouden met de snelheid en niet met de medemens die de benenwagen nog gebruiken. Zoals wij twee die staan te wachten op het goede moment, moet ik er wel even bij zeggen dat wij zo al vijf minuten staan te kijken naar een kans om de overkant levend te bereiken.
De oude dame zou mijn oma kunnen zijn, ik denk dat zij toch zo een jaar of zeventig is, zo niet ouder en met twee handen houd zij haar handtas vast, kruiselings voor haar buik. Zeker bang dat iemand die wegpakt? Zo een gek idee is dat niet want in Italië gebeurt dat met de regelmaat van de klok op straat.
“Moet u ook naar de overkant?” vraag ik haar vriendelijk en kijk haar glimlachend en geruststellend aan. Van mij heeft zij niets te vrezen, doch angstig kijkt zij mij aan en knikt van “ja”, haar tas nog strakker vasthoudend terwijl zij schuin naar mij op blijft kijken. Ja ik ben een jonge blom, heerlijk in een spijkerbroek met slobber shirt en stevige gymschoenen en pas vierentwintig jaar. Logisch dat die lieverd denkt dat ik niet te vertrouwen ben. Zo is de huidige maatschappij tegenwoordig. Wees vertrouwd en vertrouw niemand. Ik zie het haar denken.
“Zal ik u even helpen met oversteken, ik moet ook naar de overkant”, bied ik haar aan en strek mijn arm naar haar uit.
Zij doet een stap van mij weg en blijft haar handtas als een bulterriër bewaken en knikt alleen ter bevestiging. Ik strek mijn arm uit en bied mijn arm aan om te laten zien dat ik te vertrouwen ben. Voorzichtig laat zij een arm los van haar tas en neemt mijn hand voorzichtig in de hare. Die hand is warm, warm van het zweet dat misschien de angst is die in haar sluipt. Tegenwoordig slaan ze je hersens al in voor een euro dus waarom niet tijdens een oversteekpartij? Ik knik haar nog bemoedigend toe en met een ferme ruk aan haar arm trek ik haar naar mij toe en pak haar beet zodat ik gearmd met haar over kan steken, met gevaar voor eigen leven. Maar ineens besef ik dat ook ik rechten in deze straat heb, net als die oude lieve dame die niet eens het lef heeft om iemand te vragen haar te helpen over te steken omdat zij al oud en stram is en zeker niet snel. Een beetje boos sla ik mijn arm om haar schouder heen en met kleine stappen gaan wij recht de weg op. Mijn andere hand omhooghouden en hopen dat het aankomende verkeer op tijd stopt. En gelukkig dat gebeurt ook. Ze stoppen wanneer ze zien dat ik de oude dame veilig naar de overkant loods en daar aangekomen hoor ik haar opgelucht een harde zucht slaken. “Zo hier zijn wij dan veilig en wel!” Ik ben zelf ook opgelucht dat wij veilig en zonder enige klap van een voertuig de weg over konden steken daar niet van maar in dit geval hadden de heren en dames in en op de voertuigen wel even aan de kant kunnen kijken of er nog iemand over wilde steken, zeker een dame op leeftijd die altijd de angst hebben en vaak twijfelen wat te doen, doorlopen of stoppen, doorlopen of stoppen. Je weet het nooit bij hen. En daar schuilt ook het gevaar. Maar als weggebruiker vind ik dat je daar rekening mee moet houden. Het zal je moeder maar zijn of je oma of je zuster!!
De oude dame kijkt mij dankbaar aan en nog steeds haar tas voor haar buik houdend zie ik dat ze met een hand duikt in de tas en om zich heen graait, ik hoor haar mompelen “Hè waar zit dat ding nou!”
“Bent u iets kwijt?”, vraag ik belangstellend.
“Ja ik zoek mijn portemonnee”, zegt zij en ik hoor de hand rommelen in die grote handtas waar zeker een paar kilo aardappels in kunnen.
“Wacht daar maar mee tot u in de winkels bent, niet hier op straat openlijk met uw portemonnee zwaaien hoor, zeker niet in deze tijd”, waarschuw ik haar.
“Maar meisje ik wilde je alleen maar vragen wat het mij kost om mij veilig naar de andere kant van de straat te loodsen, daarvoor zoek ik mijn knip!' Haar toon is verbaasd en zij kijkt mij onschuldig aan, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat je betalen moet als een ander helpt je over te steken wanneer je zelf die moed en lef of snelheid niet meer hebt.
Mijn mond valt open van verbazing en toch wel verdriet. Had de oudere generatie zo een beeld van de jeugd? Dat je overal voor moet betalen? Ik schrik ervan en knik hevig “nee' tegen haar als ik haar zeg dat het niks kost om haar te helpen over te steken.
Zij kijkt mij nog verbaasder aan en laat dan ineens haar tas langs haar lichaam zakken. “O ik dacht dat...” Verder komt ze niet want ik zeg streng tegen haar “Vrouwtje er bestaan heus nog wel mensen die andere mensen helpen zonder er iets voor terug te willen hoor, al moet je ze met een kaarsje zoeken dat wel, maar ik heb altijd geleerd van huis uit dat je altijd voor je medemens moet klaarstaan!” Aan de ene kant was ik gepikeerd, aan de andere kant begreep ik dat oudje zo goed. Je moest ook zo uitkijken tegenwoordig met dit soort dingen. Voor hetzelfde geld had ik haar beroofd van haar handtas, dus daarom hield zij die angstvallig tegen haar lichaam. Want vaak laten de omstanders zinloos geweld toe, bang om zelf klappen te krijgen. Ik schrik meer van dat lieve vrouwtje dat mij geld bied omdat ik haar help met oversteken, maar eigenlijk schokt het mij meer dat wij als mens zijn al zo gezonken zijn dat wij onze medemens alleen al met een lief en normaal gebaar de stuipen op het lijf jagen.
Waar gaat het met de mensheid naartoe?
Zeker niet de goede kant uit.
Ik wens haar nog een prettige dag en teleurgesteld over wat mij is overkomen en het besef dat ik langzaam tot mij door laat dringen loop ik een terras op en ga eens rustig bij een bak koffie nadenken hoever het zo heeft kunnen komen met de mensen rondom mij.
De wereld is aan het verharder, maar moet je daarom mee verharden? Nee dat geloof ik niet. Ik wil mijzelf blijven, mijn normen en waarden die ik van huis uit mee heb gekregen blijven ventileren in de samenleving. Men moet toch iemand kunnen vertrouwen!
Wat een klotewereld is het geworden zeg!!

zaterdag, 8 augustus 2009

Liefdesgedicht.nl en Liefdesproza.nl zijn een initiatief van Interduo en ML2 Webdesign
© 2004 - 2012 | Disclaimer