Leny Jansen

Heerlijk op een mooie zondag heel gezellig samen met je vrouw op visite gaan in een ander land, begeleid door de techniek die TOM TOM heet, begeleid door een lieve damesstem die de naam van Eva draagt. Althans dat zegt vrouwlief, ik noem haar altijd “die blikken doos’ wanneer zij weer aangeeft “Ga hier naar rechts en dan links aanhouden”.

Lief bedoelt allemaal en de techniek staat voor niets, maar als je met een vrouw in de auto zit die het beter denkt te weten dat die satelliet boven je hoofd, zit je met twee problemen in de auto. Een probleem is een eigenwijze dame die je steeds maar weer de verkeerde kant opstuurt omdat de chauffeuse haar programma van de leg haalt en ten tweede omdat vrouwlief niet luistert naar degene die met een ouderwetse wegenkaart van 2.25 pleuro op schoot de juiste weg aangeeft. Maar dat later.

Heen gaat perfect, vrouwlief heeft de route en adres erin gezet en ons tomtommelientje brengt ons waar wij heen willen en veilig aankomen in de exacte tijd die Eva ons op haar schermpje laat zien. Het wonder van de huidige techniek staat ook voor niets, helemaal boven je hoofd is zo een satelliet bezig om jouw route netjes te verzorgen en het enige wat je hoeft te doen is te luisteren naar wat die blikken doos jouw vertelt. Prachtig toch?? Maar houd je er dan ook aan vind ik, schaf anders niet zo een duur pokken ding aan ( die wij trouwens van onze lieve neef hadden gehad hoor) als je toch niet luistert naar Eva.

De terugweg erin gezet en wij op weg naar ons chaletje, nog geen 3 kwartier van ons gezellig visite uitje.
“Wat zullen we straks eten?”, vraagt vrouwlief die al bezig is om tomtommelientje te bewerken voor de thuisreis. “Ach lekker makkelijk we hebben alle tijd”, antwoord ik terwijl ik al zoekende ben op de kaart naar de korte huis route. Ik ken mijn vrouw want die is al weer aan het klootviolen met Eva om een kortere route te zoeken.

‘Laat nou staan, dat ding staat toch goed!”, mopper ik geïrriteerd. Omdat ik weet wat er gaat komen heb ik van tevoren alvast de toon maar gezet want na 5 jaar huwelijk ken ik mijn vrouw in deze toch wel enigszins goed. Haar wil is wet en mijn wil moet ik nog even op papier zetten, want het laatste woord is altijd voor mijn lief. Die heeft één makke, die geeft nooit op als ze zeker weet dat er nog meer mogelijkheden zijn. ‘Kijk eens op de kaart bij Coevorden”, vraagt zij terwijl zij de grote weg opdraait. Ik weet hoe zij dit haat zo een grote snelweg maar dan had ze maar moeten luisteren naar Eva die haar naar links stuurde bij een vorig kruispunt, want daar zag ik ook een bord staan Coevorden. Te laat vond mijn vrouw dat ik dat gezegd had omdat het ook zo op de papieren kaart stond en zij vond dat Eva het goed deed. Dan doe ik het er maar het zwijgen toe.

donderdag, 1 oktober 2009

Liefdesgedicht.nl en Liefdesproza.nl zijn een initiatief van Interduo en ML2 Webdesign
© 2004 - 2012 | Disclaimer