Yolande

Er zijn in mijn vriendenkring drie vrouwen waarvan je echt aan hun verstandelijke vermogens gaat twijfelen.

Twee daarvan laten zich met heren in waarvan ze denken dat die gered moeten worden, of die hen moet vermaken of bezig moet houden. 1 daarvan is vrij dominant en nogal lomp in dingen zeggen of doen. De ander daarintegen, is een leuke meid om te zien, een poppetje en die laat zich weer in met heren die van alles doen met haar, en dan zegt ze dat het haar overkomt. En dat terwijl de heren dingen doen bij haar en waar ze niks over zegt, en het laat gaan. Maar later over gaat klagen, en o ze is zo zielig pffff.

Een andere vrouw is al zo'n beetje 15 jaar bevriend en in al die 15 jaar heeft ze niks op persoonlijke ontwikkeling geleerd, ze is en blijft het meisje die zielig is, die een beetje speelt en zichzelf overal uit probeerd te praten. Ze draait en vertelt halve waarheden en probeerd anderen voor haar karretje te spannen. Dit heeft ze ook al bij mij geprobeerd, tja alleen ik trap er niet in, omdat ik de andere kant ook heb gehoord hoe het nu ongeveer zit. Haar leven is een toneelspel waar zij altijd de hoofdrol in speelt, en geloof me die hoofdrol wil je echt niet hebben.

Nee sommige vrouwen zullen het echt nooit leren. Nee ze willen dat hun vriendje veranderd, want aan die mankeert toch wel het één en ander. Maar kijken naar zichzelf dat is teveel gevraagd, en o zo eng. Want stel je voor dat je iets over jezelf ontdek wat nou niet echt positief is, nou dan ga je voor gaas als persoon. Je moet dan aan jezelf werken, tja en dat is teveel moeite en is niet leuk om bij jezelf stil te staan en over jezelf na te denken wie je nu eigelijk bent.

Na 20 jaar alleen gewoond te hebben weet ik onderhand wel wat ik wil of niet wil, wat ik accepteer of niet. De relatie waar ik nu in zit gaat behoorlijk soepel, we hebben het beide naar ons zin, en we praten veel en over van alles. Je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn, zolang er maar valt te praten. En dat is het belangrijkste in een relatie, praten, praten, praten. En vooral ook vragen stellen, respect tonen naar elkaar en vooral eerlijk zijn. Ik hoef geen lijken uit de kast te verwachten van de relatie die ik nu heb. En dat is prettig. En er zijn best wel eens kleine irritaties, maar doordat we zo open zijn naar elkaar, wordt dat ook gewoon besproken. We kroppen het niet op totdat de bom barst, daar heb jezelf niks aan, maar tegenover de ander is dat ook niet eerlijk. Dus zeggen we het gewoon en op een normale toon, geen boosheid of wat dan ook. We leren iedere dag weer van elkaar en iedere dag is het gewoon leuk. Ik zeg vaak tegen anderen, hoelanger deze relatie duurd, hoe leuker het wordt.

Ik hoop dat de vrouwen in dit stukje het geluk eens vinden die ik nu ondervind, en wie weet worden zij nog eens wijzer en leren ze zichzelf beter kennen. Dat is voor hun volgende relaties alleen maar beter.

woensdag, 22 oktober 2008

Liefdesgedicht.nl en Liefdesproza.nl zijn een initiatief van Interduo en ML2 Webdesign
© 2004 - 2012 | Disclaimer