Leny Jansen

We hebben allemaal wel iemand in onze omgeving die getroffen is door een of andere vorm van kanker. En dat kan mannen maar meestal vrouwen treffen. Waarvoor dit stukje dan? Nou gewoon om even stil te staan bij die duizenden mannen en vrouwen die vandaag bij de dokter vandaan kwamen met het bericht dat ze hét hadden.

En dat ze het nu aan de familie gaan vertellen. Die mensen gaan door een hel, en dat is nog maar het begin van de hel die komen gaat tijdens de behandeling van kanker. Borstkanker is de meest voorkomende vorm van kanker, en longkanker komt op de tweede plaats.
Lekker zwaar onderwerp zul je denken, maar ik doe dit met een reden. In mijn familie zijn mijn zus, broer , moeder en ikzelf door de ziekte gepakt, maar ik ben niet verslagen. Ik had het geluk dat mijn toenmalige vriendin in het ziekenhuis een stageperiode liep bij een internist en die greep direct in. Dat was mijn redding en ik praat nu over 28 jaar geleden. Maar ook ik heb nabij die gevechten meegemaakt van mensen die tot het einde knokten voor wat ze waard waren. En het meestal verloren.
Sta eens stil bij die mensen die vandaag met zo'n boodschap thuiskomen, geef eens wat aan de collectanten die buiten de deur met een bus voor het Koningin Wilhelminafonds staat te collecteren. Het kan zomaar zijn, dat de euro die jij erin gooit, dat diezelfde euro terugkomt in de bestraling die jij straks nodig zult hebben....Denk daar eens aan als je bij Mc Donalds een bakje koffie drinkt. Die euro is dan een nietig bedragje dat je kunt missen..

En eigenlijk is het een statement voor al die zogenaamde bee-enners, die ineens een Pink Ribbon dragen omdat ze toevallig gevraagd zijn om mee te doen in een reclame filmpje voor de Kankerstichting.
Maar je denkt toch niet dat zij een roze lintje dragen bij de komende party of première? Nee die gaat af en de taak is weer voldaan. Tot de volgende actie zullen we maar zeggen. Want meer dan dat doen de meeste van hen niet. Een uitzondering daargelaten.
Het is geen actie tegen het behoud van de regenwouden, het is niet voor Amnestie International, waarvan ik trouwens ook lid ben hoor, het is niet tegen het doodknuppelen van de zeehondjes, waar ik natuurlijk ook fel tegen ben, nee het is gewoon voor de gewone mens die ineens met het einde geconfronteerd kan worden.
En mijn moeder zei het op haar sterfbed al "Deze ziekte sloopt je niet, je bent altijd een verliezer" oftewel deze ziekte geeft je geen ruimte om de strijd aan te gaan. Nou kijk naar mij, ik ben er nog. En zovelen die de strijd hebben gewonnen. Mijn moeder sprak die woorden 26 jaar geleden, maar er zijn zoveel nieuwe technieken en medicijnen bijgekomen.
Alhoewel, waarom zijn mijn zus eerverleden jaar,en mijn broer verleden jaar dan tóch overleden aan die ziekte? Op die vraag heb ik dus geen antwoord, omdat ik God niet ben. God mag het weten, dus ik blijf altijd in het duister tasten, waarom...
Maar eigenlijk vraag ik niet waarom, ik vraag altijd "waarom ik ook niet"? Want ik ben niet alleen.

dinsdag, 15 juli 2008

Liefdesgedicht.nl en Liefdesproza.nl zijn een initiatief van Interduo en ML2 Webdesign
© 2004 - 2012 | Disclaimer